Het was een mooie zaterdag ergens in de late jaren tachtig dat ik nog schaatste, of kon schaatsen. De zon scheen, het ijs was dik en glad, lachende mensen vermaakte zich op afgesleten noren of bikkelharde ijshockeyschaatsen. Ik wist van geen wanten, en deed gewoon gezellig mee op de schaatsen die ik van mijn vader had gekregen via een aanbieding in de sportwinkel. Sportwinkels die nu haast niet meer bestaan en wereldwijd steeds schaarser worden, omdat veel sporten waaronder schaatsen wereldwijd niet meer mogelijk worden gemaakt. Er zijn nog een aantal winters over voor sommigen waarvoor ze hartstochtelijk kunnen hopen dat er nog eens winters plezier kan worden beleefd op de Nederlandse plassen en sloten, maar de meesten weten heimelijk dat het tegendeel het geval kan zijn. Daarbij is de toekomst op de lange termijn zo onzeker dat veel van onze nabestaanden bij voorbaat al hopeloze gevallen zouden kunnen worden. De werkelijke zombificering van de globale wereldgeest is wellicht nog ver weg, maar waar afstanden door de digitalisering van lang en ver steeds korter worden komt ook de onbekommerdheid van de doemdenker steeds minder in de spotlight te staan. Waar is de wil om de toekomst te bepalen in een wereld waar te veel mensen zich druk maken om uiterlijk vertoon en zouden ze hun verstarde verslaafdheid aan middelen en ijdelheid beter kunnen laten varen en plaats laten maken voor vergroende gebieden en soberheid van de wijze of wijzere medemens. Is er wel plek voor aandachtshoeren en roddeltantes in een showbizzwereld die de aan de buis gekluisterde zombies moet vermaken zodat reclameblokken hun irritante prijzencircussen kunnen blijven reclameren. In een toekomst waar de industrie de dienst uitmaakt, kan er alleen maar gehoopt worden op de voorkoming van een toekomst met beklemmend hoge temperaturen en een zwart gat waarin niemand op aarde nog ooit zal kunnen schaatsen omdat alles en iedereen simpelweg zal verdwijnen. Aan de andere kant kan je zeggen dat het natuurlijk interessant is om de haalbaarheid van een kolonisatie van de rode planeet te bepalen, maar tegen wat voor kosten? Maar goed, nooit meer schaatsen dus. En nooit meer sneeuw. Of niet?